پیام زندانی سیاسی ارژنگ داودی به هموطنان قیام‌کننده در شهرهای ایران

زندانی سیاسی ارژنگ داودی در زندان زابل امروز یکشنبه دهم دی طی پیامی به‌مناسبت قیام مردم ایران گفت:

هم‌میهنان

آوای گرم و خوش تمنای عدالت را تکرار کن فریاد کن که سپیدای بی‌پایان بهار سرخ تبار آزادی بر گستره سبزفام سرزمین اهورایی واقعی‌تر از همیشه نمایان است.

هم‌میهنان

از درون سیاهچاله‌های قرون‌وسطایی زندان زابل فرارسیدن سال ۲۰۱۸میلادی را به دوست داران جشن و سرور و مهربانی شادباش می‌گویم. همراه با سر تعظیم فرودآوردن در برابر تمامی جان‌نثاران راه آزادی بشر در این برهه حساس از تاریخ میهن، صمیمانه درود می‌فرستم به پیشگاه بلند تمامی مردمان به‌پاخاسته بر علیه سرگردنه داری فقیه فاسد به سرکردگی خامنه‌ای و شرکای شارلاتان ترش

هم میهنان

توجه داشته باشید که بدون انجام تغییرات بنیادین در ساختارهای سیاسی حقوقی کشور حل بحرانهای فراگیر اجتماعی به‌ویژه فلاکت مزمن اقتصادی محال اندر محال است. بنابراین در مراحل پایانی از چهاردهه مبارزه خونین با استبداد سیاه حاکم از همگان بالاخص از همه جوانان برومند میهن خالصانه می‌خواهم که چاووشان و جان برکفان این هماورد سیاسی را تنها نگذارند و برای رهایی ایران و ایرانی از شر تمامیت ظلم و ستم جاری با صلابت تمامتر به میدان این نبرد ملی وارد شوند.

هم میهنان

همه‌تان را دوست دارم. همه‌تان را می‌بوسم و برای ساختن یک ایران آزاد یک ایران آباد یک ایران دموکرات یک ایران سرشار از عشق و داد و یک ایران مملو از زندگی روی همه‌تان حساب می‌کنم.

زنده باد ایرانی پاینده باد ایران

پیش به سوی سومین انقلاب رهایی‌بخش یعنی انقلاب دموکراتیک ایرانیان

ارژنگ داوودی زندان زابل

یکشنبه ۱۰دی ۱۳۹۶خورشیدی

۳۱دسامبر ۲۰۱۷میلادی.

مقاله بسیار جالب اکبر گنجی درباره نفهمی مراجع تقلید از سکولاریسم

آیت الله حسین نوری همدانی یکی از "مراجع درباری" است که همیشه در حال مجیزگویی سلطان است. او که به معنای دقیق سکولاریسم- جدایی نهاد دین از نهاد دولت- وقوف ندارد، گمان می کند که تبعیت محض حوزه ها از ولی فقیه و مطابق میل خود سرانه سلطان سخن گفتن، و در عین حال قوه مجریه را کوبیدن، به معنای استقلال حوزه هاست. مدافعان استقلال حوزه ها، خواهان استقلال دین و حوزه ها از دولت به معنای رژیم سیاسی هستند، نه صرف عدم وابستگی دین و حوزه ها به قوه مجریه.

این مرزناشناسی وقتی با ادعای بلادلیل "فقه پاسخگوی همه مسائل و موضوعات در همه دوران هاست"، ترکیب می شود، آیت الله نوری همدانی در ۲۰ خرداد ۱۳۹۶ به طلاب می گوید :

"امروز متاسفانه زمزمه هایی از بعضی ها به گوش می رسد که خواهان عدم دخالت علما و روحانیون در مسائل روز سیاسی هستند و عده ای هم بحث استقلال حوزه را مطرح می کنند . من باید به صراحت اعلام کنم که ما با استقلال حوزه صد در صد موافقيم و حوزه مستقل حوزه قدرتمند و تاثیر گذار است . اما باید توضیح داد از چه حوزه را مستقل کنیم از نظام اسلامی؟...حوزه باید از اصل نظام اسلامی دفاع کند و آن را تقویت نماید...مراد ما از استقلال حوزه عدم وابستگی به دولت ها است. حوزه وابسته به هیچ دولتی[ قوه مجریه] در هیچ زمانی نباید باشد و اگر وابسته شد ، دیگر نمی تواند تذکر دهد. علما و حوزه های علمیه همیشه زبان مردم بودند و مدافع ارزش های اسلامی و انقلابی و مردم بودند و این وضعیت الحمدلله در حوزه ها برقرار است . خصوصا طلاب جوان بسیار با انگیزه و با هوشیاری از این نظام و انقلاب دفاع و حمایت می کنند و اعتقاد ما این است که این نظام مبتنی بر اسلام و اهلبیت و ولایت فقیه کار آمد ترین و جامع ترین نظام برای اداره یک کشور است و این را در طی این سی و هشت سال به خوبی نشان داده است.البته ما به کمبود ها و مشکلات واقف هستیم که دولتهای باید برای برطرف کردن آن تلاش کنند تا مردم از حیث اقتصادی هم توانمند باشند".

آیت الله نوری همدانی در انتخابات اخیر مدافع ابراهیم رئیسی و مخالف حسن روحانی بود. او نه تنها خود و حوزه ها را تابع دربار سلطان می خواهد، بلکه به حسن روحانی هم می تازد که چرا مطیع محض فرامین و نظرات آیت الله خامنه ای نیست. آیت الله حسین نوری همدانی در دیدار شماری از بسيجيان، به آنان گفت :


"کسانی[حسن روحانی] که سخن اختلاف انگیز بزنند و جامعه را دوقطبی کنند و کشور را از وحدت که از ضروریات جامعه امروز ما است دور کنند بی تردید در حال خیانت هستند. این کشور ولی فقیه دارد و این حکومت با نظام که در راس آن ولی فقیه ذکر شده با رای ۹۸ درصدی مردم قبول شده است. عده ای [حسن روحانی] در سخنرانی ها مکرر از امام و ولی فقیه صحبت می کنند؛ ولی در عمل خلاف فرمایش ایشان انجام می دهند.اگر معنای ولی فقیه را نمی دانيد حداقل به درس های ولایت فقیه امام مراجعه کنید تا بفهمید ولی فقیه چیست و چه اختیاراتی دارد. امروز در جامعه وحدت عملی می خواهیم عملاً پشت سر ولی فقیه باشیم نه فقط در سخنرانی یک جلسه بگویم در جای دیگری سخنرانی خلاف آن راداشته باشیم و جامعه را به اختلاف ببریم هرکسی به هر بهانه ای بخواهد نظام را تضعیف کند خون شهدا را پایمال کند امنیت ما را خدشه دار کند مردم سکوت نخواهند کرد. مردم با کسی عهد نکردند که اگر کسی بخواهد ارزشهای اسلامی و انقلابی آنان را زیر سوال ببرند تحمل کنند. پس به جای طرح مسائل اختلاف انگیز همه حول محور رهبری وحدت داشته باشیم. انقلاب را با تمام شاخص ها و آرمان های آن حفظ کنیم تولید و اشتغال را برای معیشت مردم و کار جوانان جدی بگیریم. کشور مقتدر ایران را با عزت و سربلندی حفظ کنیم نگاه به خارج از کشور نداشته باشیم، دل خوش به آمریکا نباشیم آمریکا ذاتش قلدری و جنایت و خیانت و غارتگری است و همه دیدیم چگونه سنا برجام را نقض می کند. آنان برای هیچ کشوری حقوقی قایل نیستند ما از مسؤولان[حسن روحانی] به جد می خواهیم سکوت نکنند اقدام متقابل انجام دهند تا عزت کشور حفظ شود".

مراجع و فقیهان درباری- به اقتفای سلطان علی خامنه ای- به شدت از حسن روحانی بابت آرای متفاوتی که با آیت الله خامنه ای داشته و آن ها را بیان می کند، ناراحت هستند. می گویند بیان آرای متفاوت و نقد نظرات سلطان، جامعه را حول محور "طرفداران ولی فقیه" و "مخالفان ولی فقیه" دو قطبی می سازد و این خیانت است. چرا خیانت است؟ برای این که خود شاهد بودند که در انتخابات ریاست جمهوری اخیر که آیت الله خامنه ای، نظامیان، ائمه جمعه، فقهای درباری و اصول گرایان پشت ابراهیم رئیسی قرار گرفتند، اکثریت مردم ایران به آن ها "نه" گفتند. آنان به خوبی می دانند که بازنده این دو قطبی، آیت الله خامنه ای و مریدان او بودند و هستند.

به همین دلیل آیت الله خامنه ای در دیدار با مسئولان نظام ضمن نقد دو قطبی سازی جامعه توسط حسن روحانی، با طرح مسأله تجربه بنی صدر به او هشدار داد. اما :

اولاً: حسن روحانی، ابوالحسن بنی صدر نیست.

ثانیاً: آیت الله خامنه ای، آیت الله خمینی نیست.

ثالثاً: مجلس دهم، مجلس اول جمهوری اسلامی نیست.

رابعاً: ایران ۹۶ ، ایران ۱۳۶۰ نیست. "فضای مجازی موثر"، تنها یکی از تفاوت های این دو ایران است.

خامساً: گروه های حامی حسن روحانی، گروه های حامی بنی صدر نیستند.

سادساً: رهبران مخالف ولی فقیه کنونی، در داخل ایستاده و مبارزه کرده و هزینه می دهند. به همین دلیل تمامی تجمعات انتخاباتی حسن روحانی در سراسر کشور، به شعارهای سبزها و بنفش ها برای رفع حصر از رهبران جنبش سبز(میر حسین موسوی، زهرا رهنورد، مهدی کروبی)، رفع ممنوع التصویری سید محمد خاتمی، و آزادی کلیه زندانیان سیاسی تبدیل شد. آری خامنه ای آنان را زندانی کرده، اما پیامد این امر، گسترش پایگاه اجتماعی آنان بوده است.

با توجه به همین واقعیت ها، آیت الله خامنه ای موضوع "آتش به اختیاری" را مطرح ساخت. آیت الله نوری همدانی هم حسن روحانی را تهدید می کند که یا تابع محض فرامین و منویات رهبری باش، و یا "مردم سکوت نخواهند کرد. مردم با کسی عهد نکردند که اگر کسی بخواهد ارزشهای اسلامی و انقلابی آنان را زیر سوال ببرند تحمل کنند".

اتفاقاً مردم سکوت نکردند و در انتخابات اخیر به آیت الله خامنه ای و نامزدش "نه" گفتند. این مردمی که نوری همدانی از آنان سخن می گوید، همان گروه های "آتش به اختیار" هستند. نوری همدانی هم یکی از "آتش به اختیار" های آیت الله خامنه ای است.

آیت الله نوری همدانی یکی از "آتش به اختیار" های علیه حسن روحانی در دوران رقابت های انتخاباتی بود که با علم کردن امضای سند ۲۰۳۰ یونسکو در ۲۰ اردیبهشت ۹۶ گفت :

"بر اساس این سند جهاد و امر به معروف نباید باشد و مردم باید آزاد باشند، حتی مسائل وقیح تر از این در سند ۲۰۳۰ وجود دارد که بیان نمی کنیم، متأسفانه دولت بدون هماهنگی با نهادهای مسؤول همانند مجلس این سند را امضا کرده است. وقتی چنین سندی که با مذهب، دین و قرآن ما منافات دارد چرا باید از سوی دولت پذیرفته شود؟ کار به جایی رسید که رهبر معظم انقلاب اخیرا با دل درد آمیزی این مسأله را بیان کردند و جلوی آن را گرفتند، ما نمی توانیم در برابر چنین مسائلی ساکت باشیم. حوزه علمیه قم نمی تواند در برابر چنین جریانی بی تفاوت باشد، نباید سرمان را پایین انداخته و فقط درس بخوانیم، باید بیدار و هوشیار باشیم و اجازه نفوذ فرهنگی دشمنان را ندهیم".

آیت الله خامنه ای، مراجع و فقهای درباری دروغ های فراوانی درباره این سند مطرح ساختند( رجوع شود به مقاله "سند فاسد ۲۰۳۰ و یونسکوی آمریکایی/اسرائیلی خامنه ای"). موفقیت آنان در کنار نهادن سند ۲۰۳۰ ، یک موفقیت حکومتی توسط اعضای منصوب آیت الله خامنه ای - شورای عالی انقلاب فرهنگی- بود.

نزاع کنونی، یک نزاع واقعی و جدی است. طرفین دیدگاه های متعارضی داشته و دارند. آیت الله خامنه ای و مریدان و نهادهای نظامی هدفشان این است که نگذارند حسن روحانی وعده ها و مطالبات انتخاباتی را محقق سازد. اگر رأی دهندگان در صحنه حاضر باشند- به قول علی مطهری آنان هم "آتش به اختیار" باشند و از آرای خود و آزادی دفاع کنند- نزاع جنگ طلبان و صلح طلبان سیرت و صورت دیگری خواهد یافت.

آدرس کانال تلگرام اکبر گنجی : https://telegram.me/ganji_akbar

چرا نباید در دین و مذهب یکدیگر دخالت کرد؟

باز هم سلام اگر شما مخاطب وبلاگ های قبلی ام بوده باشید می دانید که من سعی می کنم برای هر پستم چند دلیل منطقی بنویسم و البته برای نظر دیگران هم کمال احترام قائل هستم اما همانطور که قبلا هم یادآوری کرده بودم مجبور شدم بخش نظرات را در این وبلاگ غیر فعال کنم تا مانند وبلاگ نقد خرافات شیعه به سرنوشت ویروسی شدن و هک شدن دچار نشود.اصولا انسان های مرتجع و خودخواه برای نفهمیدن زندگی می کنند و بس.نمونه این بسیجی ها و حزب اللهی را در ایران زیاد دیده ایم وصد البته این کاسه لیسان را نباید با مردم شریف و مسلمان ایران و دیگر کشورهای اسلامی مقایسه کنید.همانطور که یک جوان در ایران زیر فشار و خفقان موجود در ایران در می یابد که ادیان وخرافات پاسخگوی نیازهای وی و جامعه ی انسانی اش نیستند همزمان در ان سوی دنیا در یک کشور پیشرفته ولائیک جوان دیگری توسط پدر مادرش یا نظام آموزشی توجیه شده و به این نتیجه می رسد که دین خواه وجود داشته باشد خواه نداشته باشد همواره در کنار انسانیت و الگوهای انسانی نمود پیدا میکند.پس هر دو شخص در نهایت به یک تفکر واحد می رسند اما این کجا و وآن کجا؟
به راستی من وشما چه کسی هستیم که در قرن بیست و یکم از فرد دیگری در مورد نماز و روزه و مسجد و کلیسا تفتیش عقاید کنیم؟ تا به کی حیوانیت؟ بله بنده به حیوان تشبیه می کنم کسی که بدون مقدمه و بدون خجالت بحث های سطحی مذهبی را پیش بکشد و در پایان از شما انتظار داشته باشد با چهار دلیل غیر منطقی که حتی خود فرد دیندار در موردش تحقیق نکرده به دین او روی بیاورید اصولا یکی از افکاری که دینداران عقب مانده در مورد ما دارند اینست که ما بی دین ها تمام عمر خود را به بازی کردن با خ...ه هایمان پرداخته ایم! ایا این همه منبع و دلایل ونشانه های کافی  ومکفی برای پذیرش حقیقت کافی نیست؟

مکالمه‌اى بین لئوناردو باف و دالایى‌لاما را خوانده اید؟

لئوناردو باف یک پژوهشگر دینى معروف در برزیل است. متن زیر، نوشته اوست:
در میزگردى که درباره «دین و آزادى» برپا شده بود و دالایى‌لاما هم در آن حضور داشت، من با کنجکاوى، و البته کمى بدجنسى، از او پرسیدم: عالى جناب، بهترین دین کدام است؟
خودم فکر کردم که او لابد خواهد گفت: «بودایى» یا «ادیان شرقى که خیلى قدیمى‌تر از مسیحیت هستند.»
دالایى‌لاما کمى درنگ کرد، لبخندى زد و به چشمان من خیره شد ... و آنگاه گفت:
«بهترین دین، آن است  که از شما آدم بهترى بسازد.»
من که از چنین پاسخ خردمندانه‌اى شرمنده شده بودم، پرسیدم:
آنچه مرا انسان بهترى مى‌سازد چیست؟
او پاسخ داد:
«هر چیز که شما را دل‌رحم‌تر، فهمیده‌تر، مستقل‌تر، بى‌طرف‌تر، بامحبت‌تر، انسان دوست‌تر، با مسئولیت‌تر و اخلاقى‌تر سازد.
دینى که این کار را براى شما بکند، بهترین دین است»
من لحظه‌اى ساکت ماندم و به حرف‌هاى خردمندانة او اندیشیدم. به نظر من پیامى که در پشت حرف‌هاى او قرار دارد چنین است:
دوست من! این که تو به چه دینى اعتقاد دارى و یا این که اصلاً به هیچ دینى اعتقاد ندارى، براى من اهمیت ندارد. آنچه براى من اهمیت دارد، رفتار تو در خانه، در خانواده، در محل کار، در جامعه و در کلّ جهان است.
به یاد داشته باش، عالم هستى بازتاب اعمال و افکار ماست.
قانون عمل و عکس‌العمل فقط منحصر به فیزیک نیست. در روابط انسانى هم صادق است.
اگر خوبى کنى، خوبى مى‌بینى
و اگر بدى کنى، بدى.
همیشه چیزهایى را به دست خواهى آورد که براى دیگران نیز همان‌ها را آرزو کنى.
شاد بودن، هدف نیست. یک انتخاب است.
«هیچ دینى بالاتر از حقیقت وجود ندارد.

یا سخن گاندی که هیچ دینی بالاتر از انسانیت نیست.

یا چند بیت معروف خانم سیمین بهبهانی را حتما شنیده اید

من اگر کافر و بی دین و خرابم؛ به تو چه؟
من اگر مست می و شرب و شرابم ؛ به توچه؟
تو اگر مستعد نوحه و آهی٬ چه به من؟
من اگر عاشق سنتور و ربابم ؛ به تو چه؟
تو اگر غرق نمازی٬چه کسی گفت چرا؟
من اگر وقت اذان غرقه به خوابم ؛ به تو چه؟
تو اگر لایق الطاف خدایی٬ خوش باش.
من اگر مستحق خشم و عتابم ؛به تو چه؟
دُنیا گر چه سراب است به گفتار شما
من به جِد طالب این کهنه سرابم ؛به تو چه؟
تو اگر بوی عرق میدهی از فرط خلوص!
و من ار رایحه ی مثل گلابم؛ به تو چه؟
من اگر ریش٬ سه تیغ کرده ام از بهر ادب .
و اگر مونس این ژیلت و آبم ؛ به تو چه؟
تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی!
من اگر دُردکش باده ی نابم ؛ به تو چه؟
تو اگر طالب حوری بهشتی٬ خب باش!
من اگر طالب معشوق شبابم ؛ به تو چه؟
تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان.
من اگر فارغ از روز حسابم ؛ به تو چه؟