مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر ـ قضاوت با شما

نتیجه صدسال دیکتاتوری پهلوی و فاشیسم دینی در کشورمان، محرومیت مردم از همه چیز بوده‌است. در هر دو دیکتاتوری رفاه، امکانات، بهداشت و ... در انحصار طبقه حاکم و سهم مردم فقر و ناداری بوده است. همچنان که محمدرضا شاه اعلام تک حزبی کرد، یعنی حزب رستاخیز، خمینی هم گفت، حزب فقط حزب‌الله. محمدرضا شاه می‌گفت هرکس عضو حزب رستاخیز نیست خائن و بی‌وطن است و باید از کشور برود. خمینی هم کمترین مخالفت را برنمی‌تابید و بیش از ۱۲۰ هزار تن از بهترین جوانان ایران را اعدام کرد. هر دو دیکتاتوری پهلوی و آخوند‌ها، فعالانه ملیت‌ها مانند کرد،‌ لر و بلوچ و ... سرکوب کرده و می‌کنند. میلیون‌ها تن از مردم ایران در سال ۵۷ به دلیل جنایات و ظلم خاندان پهلوی دست به انقلاب زدند. مردم ایران همچنان که رژیم شاه را سرنگون کردند، رژیم آخوندها را هم سرنگون خواهند کرد. آیا هر گونه گرایش به دیکتاتوری گذشته و حال مانع از اتحاد مردم ایران نخواهد بود؟ «ستمگر ممتاز» کیست و کجاست؟ آیا جز با فرو ریختن اخلاقیِ مرز بین آزادی و استبداد و آزادگی و خودکامگی، می‌توان ستمگران را ممتاز و غیرممتاز شمرد؟ آیا می‌توان به برخی ستمگران جایزه‌ٔ طلا داد، به برخی نقره و به برخی برنز؟! اگر بپذیریم که ایران در آستانه‌ٔ یک رنسانس ناگزیر فکری و فرهنگی قرار گرفته، پس نفی هر گونه اندیشه‌ٔ دیکتاتوری و شخص دیکتاتور در هر کلاه و جبه و جامه‌یی، یکی از شاخصهای برجسته‌ٔ تحول ایران از دیکتاتوری و دیکتاتورزدگی به جانب رنسانس حقیقی‌اش است هم‌اکنون در گرماگرم قیام و خیزش سراسری ـ با تمام افت‌وخیزهایش ـ شاهد به‌جریان افتادن یک بیانیه‌ٔ ملی ـ تاریخی هستیم که گویای رقم خوردن تحول فکری و فرهنگی با نقد کردن وجهی از تاریخ گذشتهٔ ایران است؛ همان وجه دیکتاتورزدگی یا دیکتاتوریهای موروثی. این بیانیه‌ٔ ملی ـ تاریخی را باید بیان بلوغ جنبش‌ها و قیامهای چهار دهه‌ٔ گذشته در مصاف با دیکتاتوری ولایت فقیهی دانست؛ چرا که عبور جامعهٔ سنتی ایران از پدیده‌ٔ «آخوندسالاری»، خود وجهی از رنسانس فکری و فرهنگی ایران در بستر تاریخی بس‌رنجبار از سلطه‌ٔ این قوم است. قومی که با گستردن بساط بندگی و استثمار و ارتجاع، جهل و خرافات خرمن می‌کند تا کجاوه‌ٔ دیکتاتورها بر شانه‌ٔ خلایق حمل شود. اکنون یک بیانیه‌ٔ ملی ـ تاریخی در کار برهم زدن این نظم طولانیِ ارتجاعی ـ سلطانی در ایران است. این بیانیه، نفی تمامیت یک تاریخ بندگی و استثمار و ارتجاع و سلطانی را در یک عبارت کوتاه گنجانده است: «مرگ بر ستمگر ـ چه شاه باشه چه رهبر»! این فریاد را چنان‌که بر سردر تاریخ معاصر ایران بخوانیم، خود گویای حکایت چکاچک افزارهای دو جبهه‌ٔ نافی یکدیگر در این تاریخ است. واژه‌ها در این عبارت، معرف تیپیک هر اسم هستند: نمایندگان تیپیک ستمگری در گذشته و اکنون ایران، نمایندگان تیپیک در قامت سلطان و پادشاه و رهبر خودکامه و ستمگر در گذشته و امروز ایران. در این فریاد و شعار که این روزها در ایران جریان دارد، ضمن نقد جدید و قاطع تاریخ ایران، بیش از آن‌که فیزیک اسم‌ها مد نظر باشد، یک روش حکومت‌مداری با تفکر تمامیت‌خواهی و جنایات برآمده از آن و غالب بر آن، هدف‌گیری شده است. این نشانه‌گیری را شعار «مرگ بر دیکتاتور» تشریح می‌کند. نسلی که در خیابانهای ایران این شعار را می‌دهد، اندیشه و سیاست دیکتاتوری و نمایندگان مجری آن را در هیأت دیکتاتورها هدف گرفته است. نه این اندیشه و سیاست، نماینده‌ٔ «ممتاز» دارد و نه هیچ دیکتاتوری «امتیازی» بر دیگری. مطالبه‌ٔ نیستی در این دو شعار برای مظاهر آن‌ها، گویای عزمی جزم برای پایان دادن روزگاران بردگیِ فکری و جسمی و رقم زدن روزگار نوین آزادگی و برابری و فرهنگ‌سازی در مفهوم این دو مطلوب قیام اخیر ایران می‌باشد. نسلی که هم‌اکنون در خیابانهای ایران پا در میدان مبارزه با تمامیت نظام ولایت فقیه و نفی آن دارد، نخستین دغدغه‌اش نفی هر گونه دیکتاتوری است. بنابراین شعار و فریاد «مرگ بر ستمگر ـ چه شاه باشه چه رهبر»، در یک سفر تاریخی از نبرد آزادگی با خودکامگی آمده است. نسل‌های دهه‌های گذشته که در قیام و خیزش مهر و آبان ۱۴۰۱ همدیگر را تلاقی نموده‌اند، میراث‌دار این نبرد هستند که زمانه، قرعه‌ٔ نو به‌نام‌شان زده است تا مهندسان رنسانس فکری و فرهنگی ایران‌زمین باشند مرتضی وفایی زندانی سیاسی سابق

Ali Khamenei: Backed into a corner, Iran’s ruthless leader faces fight for survival

Ayatollah Ali Khamenei has announced he will lead Friday prayers in Tehran — something he does only in times of crisis. Iran’s political elites, meanwhile, are bracing for a new round of United Nations sanctions over the unraveling 2015 nuclear deal. And the feared plainclothes Basij paramilitary soldiers on motorcycles are roaring through crowds at university protests as the nation braces for fresh upheaval. The Islamic Republic has for decades weathered threats from within and without. It is no stranger to protests. Ever since the disputed 2009 presidential election that sparked months-long political demonstrations, known as the Green Movement, Khamenei has dispatched the Islamic Revolutionary Guard Corps and paramilitaries to crush defiance with tear gas and bullets. The latest round of unrest was triggered last week after Iranian officials admitted that the Revolutionary Guard had mistakenly fired missiles that downed a Ukraine International Airlines jet, killing all 176 people aboard. The protests follow a massive revolt in November that left hundreds of people dead. The question now is whether a reignited fervor for the theocracy to be overthrown marks a danger zone for Khamenei or becomes the latest frustration by protesters seeking to upend a government run by ayatollahs since the 1979 revolution. It is uncertain whether the protests will grow big enough and include all layers of society. During the Arab Spring, which began in 2011, Egyptian protesters, backed by the military, overthrew autocrat Hosni Mubarak. But in Syria, President Bashar Assad, supported by Iran and its proxy, the Lebanese militant group Hezbollah, beat back protesters and plunged the country into civil war.

The Jan. 8 downing of the jetliner came as Iranian officials fired ballistic missiles at two military bases used by U.S. forces in Iraq in retaliation for the drone strike ordered by President Trump that killed Iranian military strategist Gen. Qassem Suleimani. Hundreds of thousands of Iranians took to the streets of Tehran to mourn Suleimani, commander of the elite Quds Force. “These are serious protests,” said Majid Tavakoli, 34, a human rights activist and former political prisoner from the Green Movement. “The firing of the rocket at the plane changed the atmosphere [in Iran]. Despite the November crackdown and Suleimani’s funeral, the streets have been revived and nationwide protests have taken place.” Tavakoli is a former student at Tehran’s Amirkabir University of Technology. He was arrested in 2009 and spent four years in jail on charges including “insulting the supreme leader” and “spreading propaganda against the regime.” He said of the current protests: “The language of the slogans [now] is to reject the political system and [demand] structural change.” What’s at stake is the future of a government born of revolution. “The reality of these protests is that there is no political opposition,” said Vali Nasr, a professor at the Johns Hopkins School of Advanced International Studies in Washington. “There is no leadership. They [protesters] are not fighting for something, they are fighting against something.” However, Nasr added that the protests reveal that Khamenei no longer has an ideological hold over his population. “We are at a place,” said Nasr, “where [a] majority of Iranians are not supportive of the Islamic Republic, but it doesn’t mean they want to overthrow that government.” Hard-liners, for example, are expected to win big in the parliamentary elections slated for February, analysts said. Already, 90 members of Iran’s parliament, many of whom are reformist-leaning, have been barred from seeking reelection after the Guardian Council rejected them. Students, teachers, actors and engineers have taken to the streets, standing side by side, shouting slogans in unison. On Sunday, riot police in black uniforms and helmets lined Azadi street in Tehran. Despite the massive police presence, hundreds of protesters gathered nearby in downtown Tehran. “Fear, fear, we are all together!” people chanted as security forces fired tear gas at crowds. Many of the protests have erupted outside prestigious institutions including Amirkabir University and Sharif University of Technology, where demonstrators have yelled: “The Islamic Republic must be destroyed,” and “Supreme Leader, resign, resign!” Such outbursts illustrate an uptick in intensity compared with the 2009 unrest, said a former leader of the Green Movement who served 10 years in prison on charges of “creating unease in the public mind.” He spoke on condition of anonymity because of safety concerns. “The same slogans have become more severe,” he said. “We hear ‘Death to the dictator!’ The center of power is targeted, unlike November, when the economy and the livelihood of Iranians was under question. This time, the issue is politics.” Since the early 2000s, beginning with the administration of then-President Mohammad Khatami, hard-liners in the Islamic Republic have repressed calls of reform and stoked anti-American sentiment. Western nations have a long history of interfering in Iran’s affairs, including a 1953 CIA-backed coup to overthrow the prime minister. From the student protests in 1999 to the ones that erupted in 2003, authorities in Iran have become adept at clamping down on dissent and rejecting any calls for internal reform. It wasn’t until 2009, during the Green Movement, that Iranians upended the legitimacy of the Islamic Republic, said Pouya Alimagham, a historian of the Middle East and professor at MIT. What started off as anger directed toward what many considered a rigged election and the defeat of Mir-Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi soon galvanized protesters into usurping whatever religious symbolism the Islamic Republic had co-opted. “The potency of the Islamic Republic’s ideology has been robbed by activists,” said Alimagham https://www.france24.com/en/middle-east/20250618-ali-khamenei-backed-into-corner-iran-ruthless-leader-faces-fight-for-survival-israel